Historia kominków

Niegdyś kominki były znacznie większe niż obecnie. Budowane były przeważnie na planie półkola. Okap także miał duże rozmiary. Rozmieszczenie owych kominków przy ścianach szczytowych nie było przypadkowe. Ułatwiało bowiem prawidłowe wyprowadzenie komina. Powierzchnia paleniska wykładana była najczęściej cegłą, a same kominki budowane z ciosów kamiennych. Z czasem kominki ewoluowały, a ich wymiary stopniowo malały. Stało się to możliwe dzięki pochyleniu ścian bocznych pod kątem 45 stopni i zmniejszeniu głębokiego wylotu do kanału dymowego. Zmieniły się także oprawy. Zaczęto wykonywać je z marmuru i brązu. Jednak te najwspanialsze w historii pochodzą z epoki renesansu.
Na typowe wyposażenie kominka składało się wiele elementów, między innymi: ekran osłaniający palenisko, żelazne uchwyty na łuczywo, pogrzewacz oraz wilki – stojaki na drewno. Nowoczesna budowa kominków sprawiła że mogą być one stosowane w większości lokali wyposażonych w odprowadzenie spalin, na przykład w domkach jednorodzinnych, zajazdach czy podobnych budynkach.